'It wetter dat leavet, it wetter dat deadet'

Een spiegel de zee

vis hapt naar hemel

Vis hapt naar hemel

Een koude januaridag, op de trein naar Stavoren. Een lage zon ligt over het doodstille water van de Brekken. Lotte houdt een kabeljauwkop die ze bij de visboer aan de Schrans in Leeuwarden heeft gekocht in een transparante plastic zak voor het venster van de coupé, maakt een foto, met het Brekkenlandschap op de achtergrond. Even laat ze de kop heen en weer slingeren, het is alsof de vis zo de hemel boven Nijhuizum in zwemt. Vanuit Stavoren gaan we op de fiets door naar Laaksum, rijden langs de dijk van het IJsselmeer, kunnen in de stilte van de dunne vorst het kauwen van de schapen bijna horen. Halverwege de tocht begint de dijk te klimmen in het licht heuvelige landschap bij het Klif. Donker ligt de zoom van het bos tegen de winterlucht boven Oudemirdum. In de bocht bij Laaksum komen de laag gelegen woningen maar juist boven de dijk uit. Ik denk aan Chagall zijn schots en scheef staande huizen. Bij de Hang aan de haven hangen wij de kabeljauw met een stuk visdraad aan de kruk van de deur van het hok. Lotte., scherp en inventief waar het om de vormgeving en regie van de te maken film betreft, peilt en ziet, kiest en beslist. Haar oog is uniek. De dode vissenkop glijdt langzaam op een neer langs de zijmuur van de Hang, de vroegere 'zoutloods' die ernstig in verval is geraakt. (14-01-14)


In spegel de see, mar noait net stil
it wetter, it sprekt, skept en
makket libben, libben yn ’t skimer-

tsjuster oer de lege kust, it Klif
dat noch sliept, stil as de wyn yn
al syn streken. St… hear it skolperjen

en lústerjen by in bline
fan wjokken slaande himel oer haven
en hang, in stienȃld begjinnen,

iepenspringend yn in floed oan ljocht
en
fjoer
en
ljocht

en it liket as komt tiid net mear
te ferstriken, mar do, wit do, wit,
alle No is ivich tekoart,

sa’t der neat is dat duorret, útsein
it kearen en kanteljen, aanst
bywannear’t de sinne as in deade

skylfiskekop oan ’e klink fan
de hoksdoar hinget, tewyl
by ’t spoekjen fan in opstutsen wyn

wetter syn swarte blommen opbringt.
O, fûnis, o font,
it wetter dat leavet,
it wetter dat deadet.

 

Ut de katalogus Improvisaties op Wind Water Wad, Museum Belévèdere 2015, s. 92.


.