'It wetter dat leavet, it wetter dat deadet'

In spegel de see

Fisk yn it skimer oer de Hang op Laaksum
 

In kâlde jannewarisdei, op ’e trein nei Staveren. In lege sinne leit oer de blakstille wetters fan de Brekken ûnder Sânfird, gjin seil te bekennen, de mar in spegel. Lotte hâldt de kabbeljaukop dy’t se by de fiskboer op de Skrâns yn Ljouwert kocht hat yn in transparante plestik pûde foar it koepeefinster, makket in foto, mei it Brekkenlânskip op de achtergrûn. In tel lit se de kop hinne en wer swaaie foar it finsterglês, it is as swimt de fisk sa de loft boppe Nijhuzum yn. Ut Staveren wei sette wy op ’e fyts nei Laaksum, ride bylâns de Iselmardyk, kinne yn de stilte fan de tinne froast de skiep hast fretten hearre. Healwei de tocht begjint de dyk te klimmen yn it deldrachtich ferrinnende lânskip by it Klif. Dûnker leit de seame fan de bosk tsjin de winterloft boppe Aldemarrum. Yn de bocht by Laaksum komme de djip yn de bedelte lizzende wenten mei it dak krekt boppe de dyk út. Ik tink oan Chagall syn skriks en skrank steande hûzen. By de Hang oan de haven hingje wy de kabbeljaufisk mei in stik fisktried oan de klink fan de hoksdoar. L., skerp en fernimstich as it om de foarmjouwing en de rezjy fan de te meitsjen film giet, hifket en sjocht, kiest en docht. Har each is unyk. De deade fiskekop glydt stadich op en del bylâns de sydmuorre fan de Hang, de eardere 'sâltloads' dy't slim yn it neigean rekke is. (14-01-14)



In spegel de see, mar noait net stil
it wetter, it sprekt, skept en
makket libben, libben yn ’t skimer-

tsjuster oer de lege kust, it Klif
dat noch sliept, stil as de wyn yn
al syn streken. St… hear it skolperjen

en lústerjen by in bline
fan wjokken slaande himel oer haven
en hang, in stienȃld begjinnen,

iepenspringend yn in floed oan ljocht
en
fjoer
en
ljocht

en it liket as komt tiid net mear
te ferstriken, mar do, wit do, wit,
alle No is ivich tekoart,

sa’t der neat is dat duorret, útsein
it kearen en kanteljen, aanst
bywannear’t de sinne as in deade

skylfiskekop oan ’e klink fan
de hoksdoar hinget, tewyl
by ’t spoekjen fan in opstutsen wyn

wetter syn swarte blommen opbringt.

O, fûnis, o font,
it wetter dat leavet,
it wetter dat deadet.

 

Ut de katalogus Improvisaties op Wind Water Wad, Museum Belévèdere 2015, s. 92.